İSKENDERUN
İskenderun'luyum ben... gidenler bilir... torosların uzantısını gördüğünüzde insanların kıyafetleri ve konuşmaları farklılaşır.. başka bir memlekete girdiğinizi sanarsınız...
bizim apartmana çıkarken hep bildiğim halde kapıların üzerindeki isimleri okumaktan hoşlanırım...
şahap amca'nın dairesi birinci kattadır... (aleviydi kendisi) tombul, uzun boyluydu... öldüğü gün yemek götürmüştüm evine... ve karısıyla birlikte ağlamıştım... çocuktum o zamanlar... hala o günü ve üzüntümü hatırlarım.. ki bu gün kırkıma bir var...

ikinci katta hikmet amca oturur.... (süryanidir kendisi) çocuklarım olduğunda oyuncak alarak tebriğe gelmişti... fazla vergi iade fişlerini anneme verirdi... büyük bir iyilik yapmanın hazzıyla ve sanki sır saklarmış gibi getiridi anneme fişleri... 'hocanım... ' der uzatırdı gülümseyerek...

onun üstünde biz varız... sunni müslüman... beş vakit namazlı, tesettürlü insanlar...
bizim üstümüzde can amca var... can atikoğlu... annesi kıbrıs rumlarından... babası suriye hıristiyanlarından... evlerine girerken ayakkabılarımı çıkartmamam için ısrar ederlerdi.. kendileri de ayakkabıyla dolaşırlardı evde.... ve genç kızken bile her gittiğimde hanımı kahve yapardı bana... ben de adam yerine konulmanın hoşnutluğuyla yudumlardım lezzetli, acı ve bol köpüklü siyah kahveyi....

onların üstünde de david amca ve karısı (sanırım adı mata idi) otururlardı... onlar da israil kurulduğunda evlerini satıp israil'e göçmüşlerdi destek olmak için... onlar bizimle pek ilişki kurmazlardı... yani hiçbir komşuyla... ama asla rahatsız da etmezlerdi... her karara mutabık olurlardı... ve bilirdim ki eğer bir gün zor durumda kalırsam onların kapısını çalabilirim....

güzeldir benim memleketim... biz farklıydık... ve birbirimizi severdik... gerçekten severdik... yanlış anlamayın... bu katlanmak zorunluluğundan doğan bir sevgi değildir... yaşayanlar bilir... farklılıklarımızı severdik....
lisede en yakın arkadaşım jaklin'di... jaklin benim kadar uzun ama çok zayıf bir kızdı... bir gün yağmur yağarken liseden çıktık ve jaklin'le birlikte koşmaya başladık.. ben O'na 'sen niye koşuyorsun ki jaklin? yağmur damlalarının sana isabet etmesi çok küçük bir ihtimal' demiştim... o kadar zayıftı.. eheheheh... ve bir gün yine kapının önünde bizi tartmak isteyen çocuğa 'git şuradan, şimdi ibre oynamayacak rezil olacağım' demişti ve çok gülmüştük...
ben bu memleketin insanıyım... belki bu havayı teneffüs ederek büyüdüğüm için, belki inancımın kazandırdığı bir hoşgörü bilemem severim insanları...

farklı insanları merak ederim... kimseye benim gibi düşüneceksin diye dayatmam.. bu çok ayıptır bizim orada... en başta dinimdeki 'la ikrahe fi'din' hükmü sebebiyle herkesi olduğu gibi kabul etmek şiarımdır...
aynı hoşgörüyü görmek isterim diğer insanlardan... görmediğim zaman sanki bu apartman başıma yıkılır...
sanırım ki hikmet amca çocuklara getirdiği oyuncakları öfkeyle elimden çekip alıyor... sanırım ki şahap amca mezarından kalkıp getirdiğim yemeği 'sen müslümansın! ' diyerek başımdan aşağıya döküyor... sanırım ki david amca beni arkamdan vuruyor... sanırım ki can amca bana ikram ettiği kahvenin içine meğer siyanür koymuş....
yapmayın, neye inanıyorsanız onun aşkına yapmayın... beni sevin... ben müslümanım... ve sizi Allah yarattığı için seviyorum... ben yaratılmışı Yaratan'dan ötürü seven bir kültürün çocuğuyum.... kavga ettiğim çocuğa attığım dayağın aynını annemden 'onlar azınlık.. daha dikkat etmelisin' diye yemişim ben... ve şehitleri askerleri BEN doğururum.... kınalarım askere yollarken... VATAN'IMA KURBAN OLSUN diye... ona vatan sevgisini ben öğrettim... vatana ihanet eden bir evladı da reddederim... çünkü ben müslümanım.... kurban ettiğim evladı düşman ilan etmeyin müslüman diye.... düşman olarak gördüğünüz elin nereden uzandığına dikkat edin...

SEVGİLER HEPİNİZE....
http://www.beyazrenkler.org/forum/showthread.php? p=35365#post35365